Het blijft je kind ...

Bijgewerkt: jun 12

Floor Jo-Anke Brands.

(Dit waargebeurde verhaal kan zeker als schokkend worden ervaren)


De groep vrienden liep uitgelaten over de brug richting het centrum. Richard kletste vrolijk met zijn vrienden.

Iedereen kent wel die ene jongen, een jongen die je eigenlijk gelijk mag op het moment dat je hem ziet. Richard was zo’n jongen. Een echt mensenmens, altijd mensen om zich heen, en had hij die even niet was hij aan het bellen met diezelfde mensen. Mensen zeggen wel dat ze hulp aanbieden, maar als je echt ergens mee zit, vallen de meeste weg. Richard was er.


Die middag in de stad was het gezellig. Richard had eerst met zijn vrienden wat gegeten en waren daarna op een terrasje beland. Joris was de beste vriend van Richard. Waar Joris was, was Richard en andersom. Mensen die ze minder goed kenden dachten wel eens dat ze een setje waren, maar de vriendschap was al sinds de jonge jaren zo hecht. Ze kenden elkaar door en door. Joris kende ook het gevecht wat Richard voerde. In tegenstelling tot Joris, was Richard wel homoseksueel. Het gevecht met het gevoel en het geloof was echter iets wat Richard enorm moeilijk vond.


De vader van Richard was een autoritaire man en zeer gelovig. Een man waarbij het geloof op de eerste plek verscheen en pas daarna het gezin. De moeder van Richard was zeer trouw aan haar baas evenals de broers en zus van Richard. Het gezin diende vader en vader diende het geloof. En alles wat daarbuiten viel, was zondig.


Richard was wel echt de Benjamin van de familie. Een nakomertje ook. Tussen hem en zijn zus, zat nog 6 jaar verschil. Zoals Richard over het gezinsleven sprak, vonden zijn vrienden eigenlijk heel bizar en werd niet begrepen. Vooral Joris die een vrije opvoeding had genoten. De vriendengroep kwam dan ook regelmatig bij Joris over de vloer. Zijn moeder vond dit ook gezellig en gedroeg zich als een soort moederkloek en zorgde dat de groep het aan niets ontbrak. Richard voelde zich altijd erg thuis bij Joris en hij kwam er ook vaak.


Die middag was Richard anders. Naarmate de dag vorderde, werd hij stiller en verscheen in zijn voorhoofd een frons. Joris sloeg een arm om hem heen. De jongen die Richard had leren kennen bleek iets meer dan alleen maar leuk, waardoor het gevoelsgevecht groter was geworden. Richard keek Joris aan met tranen in zijn ogen. Richard knikte, hij moest het vanavond aan zijn ouders vertellen.


Zwijgzaam liepen ze terug naar het station en nog steeds even zwijgzaam reisden ze terug naar huis.

Joris maakte zich zorgen om zijn vriend, alleen wist hij ook dat hij niet kon helpen bij dit gevecht. Dit moest hij zelf doen. Hij kon er alleen voor hem zijn als hij iemand nodig had.


Het was even na acht uur toen de deurbel bij Joris ging. Richard leunde tegen de deurpost. Een straaltje bloed langs zijn linkerslaap. Om zijn rechteroog verscheen een zwart-blauwe rand. In zijn ooit witte shirt zaten bloederige vlekken en op de rug waren striemen zichtbaar. Zijn neus stond scheef en uit de scheur in zijn bovenlip druppelde bloed. De geschrokken Joris ondersteunde zijn vriend en hielp hem naar binnen. Richard liet zich voorzichtig om een stoel zakken. Zijn gezicht vertrok van pijn en hij begon enorm te huilen. “Ik heb geen ouders meer” zei hij zachtjes met trillende stem.


Joris huilde met hem mee. De onmacht, de woede hij kon het moeilijk in bedwang houden. Hij troostte zijn vriend zonder iets te zeggen. Toen de eerste schrik was verdwenen begon hij de wonden te verzorgen. Vol walging hielp hij Richard uit zijn shirt. Op de rug zaten rood-blauwe strepen en op zijn buik was een rode plek ontstaan. Joris kon zijn tranen niet meer bedwingen en huilde zacht om het geweld wat zijn vriend was aangedaan.


Die avond week Joris niet van de zijde van Richard. Zoveel verdriet, zoveel pijn. Joris voelde dat hij zijn beste vriend aan het verliezen was. Uiteindelijk viel Richard op de bank in slaap en durfde Joris ook naar bed te gaan. De volgende ochtend kwam Joris na een onrustige nacht weer beneden. Op de bank lag de deken die hij die avond ervoor over Richard heen had gelegd. Keurig opgevouwen. Er lag een briefje op. “Je was mijn beste vriend, ik hou van je”

Joris liet zich op de bank zakken. Hij hoorde sirenes buiten en hij wist dat de sirenes niet op tijd zouden zijn. Hij liet zijn tranen de vrije loop.


Bij de crematie waren alleen de vrienden aanwezig. Op de kaart stond:

“Hij kwam de waarheid onder ogen en verloor…”

Floor Jo-Anke Brands ziet zichzelf als bi-vrouw; wil je haar beter leren kennen, lees dan haar website.


Heb je behoefte om te reageren op dit verhaal, of wil je even een luisterend oor? Wij willen er graag voor je zijn. Je kunt ons bereiken via https://www.wijdekerk.nl/bid-luister-steun-mij, of https://www.wijdekerk.nl/contact-wij-de-ouders


Zie je het leven niet meer zitten? Of maak je je zorgen over een ander? Bel 0900-0113 of chat via 113.nl. Anoniem, gratis en 24/7.

#geloof #suicide

Vind je een reactie ongepast?
Meld het!
Vind je een reactie ongepast?
 
Meld het!

Stichting Wijdekerk

info@wijdekerk.nl

KvK : 70255547

IBAN : NL14 BUNQ 2205 8874 83

RSIN : 858217946

Proclaimer

Wij vinden het belangrijk dat iedereen zijn/haar verhaal hier kan delen. Dit staat los van de mening van het team over de inhoud. Het is niet aan ons om te oordelen maar om, in navolging van Jezus Christus, elkaar in liefde te aanvaarden. 

 

Auteurs zijn altijd zelf verantwoordelijk voor de inhoud van hun verhaal. Wij als team doen ons uiterste best correcte en authentieke bijdragen op deze website te plaatsen. Als je onjuistheden en/of fouten constateert, dan verzoeken wij je dit bij ons te melden via het contactformulier. Wij zullen deze dan zo snel mogelijk herstellen.

Privacyverklaring

Wij gaan vertrouwelijk om met alle informatie die je ons geeft. Persoons- of adresgegevens gebruiken wij alleen voor het doel waarvoor je ze hebt verstrekt.  Zie hier voor onze volledige privacyverklaring.