Een Rolmodel zijn

Tsjerk de Jong.

Let op: spoilers van aflevering 5! Wil je de serie nog kijken? Stop dan hier met lezen. Heb je, net als ik, aflevering 5 al gezien? Lees dan vooral verder.

Ik heb het over de populaire serie Heated Rivalry: een verhaal over twee tophockeyers die aan de absolute top van hun sport staan en ondertussen in het geheim een soort van romance met elkaar hebben. Hun intieme contact moet verborgen blijven, want in de sportwereld waarin zij leven lijkt een intieme relatie tussen mannen geen optie. De serie neemt je mee in de zoektocht van Hollander en Rozanov, twee topspelers en rivalen van elkaar:  wat betekenen ze voor elkaar? Is wat ze voelen het risico waard? Hoe combineer je topsport, reputatie en romance als de wereld nog niet klaar lijkt voor jouw waarheid?

En dan… aflevering 5.

Aan het einde zie je een andere goede hockeyspeler die een beker wint. Het moment waar elke topsporter van droomt, lijkt mij. Het stadion juicht, de camera’s draaien, miljoenen ogen kijken mee. En dan gebeurt er iets totaal onverwachts. Hij loopt niet naar zijn team. Hij loopt niet naar de coach. Hij loopt naar het publiek.

Hij haalt een man uit de tribune en kust hem vol op het ijs. In beeld. Voor fans. Voor camera’s. Voor de hele wereld.

Ik zat letterlijk op het puntje van mijn stoel. Gebeurde dit echt? En toen begon ik te juichen. Want dit was meer dan een kus. Dit was een groot statement. Hij weet misschien niet eens wat dit allemaal teweegbrengt. Voor mensen in het stadion. Voor fans thuis op de bank. En zeker voor de personages Hollander en Rozanov, die zelf nog worstelen met hun gevoelens en hun geheim en via de tv meekeken naar dit moment.

Ik heb geen idee wat aflevering 6 gaat brengen. Gaat dit hen helpen? Of maakt het hun situatie juist ingewikkelder? Maar wat deze speler deed, was helder: hij koos voor eerlijkheid. Hij koos voor liefde. Hij koos ervoor om zichtbaar te zijn.

Dat deed me heel erg denken aan de Pride in Utrecht, waar ik afgelopen jaar voor het eerst naartoe ging. Eerlijk is eerlijk.. ik wilde nooit naar een Pride. In mijn hoofd had ik namelijk een beeld gevormd, vooral door de invloeden van de media, van boten vol mannen in leer, veer of nog meer. Dat voelde voor mij niet herkenbaar. Niet als “mijn” christelijke wereld waar ik in leefde.

Maar wat ik in Utrecht zag, was totaal anders dan wat ik dacht te gaan zien. Ik zag een boot met politieagenten in uniform die openlijk uitkwamen voor hun geaardheid. Ik zag mensen uit de gehandicaptenzorg. Een lgbt studentenvereniging. Christenen die uit de kast waren. Gewone mensen. Mensen zoals jij en ik. Mensen die simpelweg durven te zeggen: dit ben ik.

Langs de kade stonden duizenden mensen te kijken, te genieten en te vieren. En tussen die mensen stonden ongetwijfeld ook bezoekers die voor het eerst iemand zagen die op hen leek en die trots uitkwam voor wie hij of zij is. Iemand uit hun eigen leefwereld waar zij zich in bevinden. Een rol model. En dát is de kracht van zichtbaar zijn. Je weet nooit wie er naar je kijkt. Je weet nooit voor wie jij het verschil maakt. Je weet nooit wie dankzij jouw moed, jouw trots een stukje minder alleen is.

Die grote, bekende hockeyspeler uit de serie, kwam uit de kast door zijn vriend te kussen op het ijs, voor duizenden ogen. Dat moment was niet alleen belangrijk voor hem, het kan een voorbeeld zijn voor velen.

Jij mag gezien worden. En soms kan één zichtbaar moment het leven van iemand anders voorgoed veranderen.

Jarenlang heb ik zelf geen rolmodel gehad. In de vele kerken waar ik kwam, was ik de enige die uit de kast was. In mijn vertrouwde christelijke wereldje wist men weinig over homoseksualiteit. Niemand kon mij vertellen wat er zou gebeuren als ik uit de kast kwam. Niemand kon mij uitleggen wat het betekende om én gelovig én gay te zijn. Ik kon met niemand delen wat ik voelde. Niet op mijn christelijke school. Niet in de vrijgemaakte kerk. Niet op mijn werk. Ik voelde me anders. Alleen. Alsof ik een vraag was waar niemand het antwoord op wist.

En daarom raakte dat moment op het ijs me zo. Omdat zichtbaarheid ertoe doet. Omdat een rolmodel soms het verschil kan zijn tussen wanhoop en hoop. Gelukkig zijn er nu steeds meer rolmodellen, ook al zien ze dat zelf misschien niet. Rolmodellen in de kerk. Op de scholen. Op werk. Mensen die laten zien dat geloof en geaardheid samen kunnen bestaan. En inmiddels mag ik zelf ook zichtbaar zijn. Als openlijk christelijke gay mag ik een voorbeeld zijn op de christelijke school waar ik werk. Niet omdat ik perfect ben. Niet omdat ik alles weet. Maar simpelweg omdat ik er ben. Omdat leerlingen zien: het kan. Je kunt jezelf zijn. Ook hier.

Dus die kus op het ijs was voor mij meer dan een scène uit een serie. Het was een herinnering aan alles wat ik zelf gemist heb en aan alles wat ik nu wél mag zijn voor een ander.

En jij... wees dus zichtbaar. In jouw eigen leefwereld. In jouw eigen kerk. In jouw klaslokaal. In jouw eigen team.

Je weet nooit wie er naar je kijkt en voor wie jij de hele wereld kan betekenen.

---