Toen Nashville naar Nederland kwam

Kimberley Laskowski. Vertaling Noor Blokhuis.

Mijn moeder, die de beste kip kon bereiden die je ooit geproefd hebt, leerde mij nooit koken. Ze leerde me een hoop, maar ze kon een kind dat vragend om haar heen hing gewoon niet verdragen in de keuken terwijl ze met haar koekenpannen in de weer was en perfecte kannen ijsthee maakte.

Mijn moeder leerde me wel om mooie outfits samen te stellen, door shirts en rokjes zo te mixen en matchen dat niemand door had dat ik steeds dezelfde dingen droeg. Ze leerde me om mezelf op te maken, met lange donkere wimpers zodat mijn ogen niet naakt leken en met lijntjes en kleuren op mijn bijna onzichtbare roze lippen. Ze leerde me om mijn haar te krullen, om de juiste plukjes uit te kiezen en langzaam om het metaal te rollen, tot zo dicht bij mijn schedel dat ik het nog net kon uithouden. Ze deed haar best om mij ‘de goeie manier’ te leren om een meisje te zijn, een vrouw te zijn. Toen ik naar de universiteit ging wilde ze dat ik alleen over secretarieel werken leerde. Toen ik ervoor koos om te leren over wereldreligies, zei ze dat school me verpest had. En later, veel later, toen ik uit de kast kwam als lesbiënne, probeerde ze mij er met al haar afwijzende en bange geloof van te overtuigen dat ik Gods liefde niet waard was - het was beter als de gruwel die ik was dood was dan lesbisch.

We spoelen even door naar kort geleden, toen ik op een ochtend in mijn Nederlandse badkamer stond en toen de tranen in mijn ogen brandden terwijl ik met mijn handen de juiste plukjes uitkoos en lijntjes op mijn lippen maakte met de perfecte kleur roze. De oude pijn en het verlangen naar mijn moeder die nooit van me zou houden, kwam plotseling opzetten.

Als een lesbische christen, die met veel plezier de Verenigde Staten verliet met haar vrouw vanwege het politieke en religieuze anti-LGBT klimaat (onder andere), keek ik met een gepijnigd maar bemoedigd hart toe toen een handjevol Nederlandse protestantse predikanten de giftige taal van de Nashville verklaring hier in Holland opboerden.

In een notendop is deze verklaring, zowel hier als in de VS, een gevaarlijke verklaring gebaseerd op theologische onwetendheid, die door een handjevol religieuze leiders wordt geïntroduceerd. De verklaring doet onjuiste claims die de heilige waarde en de mensenrechten van LGBT+ kinderen van God verwerpen. Ik had echt gedacht, in mijn wittebroodsweken in Nederland, dat we deze onwetendheid en haat allang achter ons hadden gelaten.

Deze oprisping van homofobie die zich voordoet als ‘christendom’, in een land dat toch voor een groot deel seculier is, heeft me diep teleurgesteld. Maar het goede nieuws is hoe bemoedigend het was om stadsbesturen, bedrijven in iedere stad en individuen door het hele land de verklaring te zien ontmaskeren: het is simpele, achterhaalde hypocrisie.

Ik ben vooral heel dankbaar dat het woord geradicaliseerd werd gebruikt voor ‘christelijke’ groepen. In de VS wordt dat bijna nooit gebruikt voor christenen, en gaat het bijna altijd over onze angst voor moslim broeders en zusters.

Ik ben gek op mijn leven in Leiden en sinds ik hierheen ben gekomen voel ik me meer thuis in mijn lijf dan ik in mijn bijna 50 jaar in de VS ooit gedaan heb. Hier voel ik me voortdurend gelukkiger en veiliger dan in de valse belofte van de Amerikaanse Droom. Mijn vrouw en ik zijn veel vrijer om echt onszelf te zijn, zonder angst of verontschuldigingen. En nu ben ik enorm dankbaar om te leren over Wijdekerk en het werk van christenen die LGBT+ rechten ondersteunen in ons nieuwe thuisland. Ik moet nog zóveel leren (om Nederlands te spreken, bijvoorbeeld), want wij willen allebei Leiden nog heel lang ons thuis noemen!

In de laatste 1,5 jaar heb ik een kleine Engelstalige gemeente mogen leiden, die divers en prachtig is en die aan het groeien is in het kiezen van een richting in wie we als gemeente zijn. "Sojourners’ Fellowship" is een kleine verzameling van mensen met verschillende spirituele achtergronden, die samenkomen om even stil te staan en de grote vragen van het leven te verkennen door middel van overdenkingen en dialoog.

Dit is het kader van onze gemeente, gebaseerd op de acht punten van progressief christendom (8 Points of Progressive Christianity):

Wij, als een gemeenschap:


1. geloven in de Heilige Eenheid van al het leven;


2. belijden dat de lessen van veel religies en seculiere tradities, zoals (maar niet uitsluitend) die van Jezus, manieren aanbieden om die Heilige Eenheid van het leven te ervaren, en dat we uit verschillende bronnen van wijsheid kunnen putten in onze spirituele reis;


3. streven naar een gemeenschap die ALLE mensen verwelkomt, inclusief onder andere: - gelovigen, agnosten en sceptici, - mensen van alle seksuele oriëntaties en genderidentiteiten,

- mensen van alle culturen, nationaliteiten en religieuze achtergronden, - mensen uit alle lagen van de samenleving, met of zonder beperking, ziek of gezond;


4. weten dat ons geloof gereflecteerd wordt in hoe we met anderen omgaan;


5. vinden genade in onze zoektocht naar waarheid en geloven dat vragen meer waard is dan absoluut zeker weten;

6. hopen op vrede en gerechtigheid voor iedereen;


7. hopen de integriteit van de Aarde te beschermen en herstellen;


8. kiezen voor een pad van levenslang leren, compassie en liefde.


Iedereen die in vrede komt is welkom.