Op de Wijdekerkdag ontmoette ik mijn lieve vriendin, Savitri Grolle. Een lieve en een mooie, jonge vrouw uit India, die net als ik, is geadopteerd. Zij was een van de mensen in een workshop over zelfreflectie en in gesprek gaan met de ander. Haar verhaal viel mij meteen op. Haar dapperheid, om haar lange en ronduit pijnlijke verhaal met ons te delen.  Mijn hoop dat ze bereid was haar dappere verhaal met andere te delen kwam uit. Graag wil Savitri haar verhaal met ons delen.


'Ik ben opgegroeid in een evangelische kerk. Daarbij werd mij door de christelijke omgeving opgelegd als een persoonlijkheid te leven die ik niet ben. Ik droeg tot mijn 16e braaf kleding dat door hen als acceptabel werd

gezien. Op mijn 16e begon ik kleding te dragen waar ik mij prettig bij voelde. Hierdoor merkte ik dat ik de persoon werd dat ik werkelijk ben. 

Op mijn 16e kwam het gevoel dat ik ook op vrouwen val naar boven. Er was een meisje bij ons op school die letterlijk anders was dan de rest. Zij trok mijn aandacht. Alleen was ik er niet zo mee bezig, omdat ik christelijk ben opgegroeid en uit een christelijke omgeving kom. Op mijn achttiende ben ik pas gaan beseffen dat ik misschien niet zo hetero was als ik dacht. Ik besefte dat ik niet op een bepaalde sekse of uiterlijk val, maar op persoonlijkheid; oftewel panseksualiteit. Dat was best wel moeilijk, omdat ik niemand kende. Je bent bang voor wat je voelt, omdat niemand anders dat voelt. Daarbij wordt je al op jonge leeftijd in een hokje gestopt, omdat ik geadopteerd ben en destijds het enige donkere meisje op school was. Ik werd vaak raar aangekeken. Vaak werd er dan gedacht: "hee, ze is geadopteerd en ze valt ook nog eens op vrouwen". Ik ben in mijn kerk ook uit de kast getrokken. Het was een jeugdavond in de kerk waarin mij gevraagd werd wat ik van lhbt vond. Dat mensen dat aan mij vroegen suggereerde dat ik lhbt ben. Ik gaf eerlijk antwoord. Een week later moest ik op gesprek komen. Dit was heel erg slopend voor mij. Je wordt opeens op non-actief gezet en door iedereen die je kende en waarmee je bevriend was, gezien als "de foute christen", omdat je in hun ogen de gevoelens accepteert die God heeft verboden. Je bent voor de kerkgenoten niet meer de persoon waar mensen je van kennen, maar een zondaar. Dit brak mij ontzettend, omdat ik zestien jaar van mijn leven in deze kerk heb gezeten; het was mijn thuisbasis. Men dacht vaak dat mijn geaardheid met mijn adoptie te maken had. Ik vond het waanzin, om dat te horen en ik dacht: waar haal jij dit vandaan? Ik snap wel hun gedachte: "je voelt je toch anders. Dus daar voel je je ook anders bij". Dit werd niet alleen gezegd door kerkgenoten, maar ook door mensen die heel dicht bij mij stonden. Verder had ik een relatie met een meisje van 2012 tot 2014 en dat kon ik niet op een vertrouwde manier met iemand delen. In die tijd heb ik er alleen voor gestaan. 

Dit veranderde de relatie tussen God en mij, omdat ik twijfelde of God wel van mij hield. Het wordt je aangeleerd dat God tegen homoseksualiteit is. Het was en het is nog steeds wel een worsteling voor mij, omdat ik tot kortgeleden had gehoord dat "het fout is; het is niet gezond en het is er niet". Door die woorden zijn er scheurtjes in mijn band met God ontstaan, omdat ik niet goed wist wat nu acceptabel is. In 2015 ontmoette ik mensen die betrokken of bekend waren in die kringen. Uit dat contact kwam een stuk openheid naar mijn geaardheid toe.

Als ik op dit moment terugkijk naar de dingen die mij zijn aangedaan, is voor mij de wond nog te vers, om hen te vergeven; het heeft tijd nodig. Ik zit er nog teveel mee. De dingen die tegen mij werden gezegd waren niet acceptabel. Maar ondanks de gebeurtenissen in de kerk, durf ik er zeker van te zijn dat ik mijn kerkgenoten in de toekomst kan vergeven, want ik oordeel hen. Ik zal vrede hebben met de gebeurtenissen binnen de kerk. Ik geloof ook dat het in de kerken de goede kant op gaat. Ik heb al vele positieve dingen gezien. Er wordt namelijk in de kerk open over lhbt gepraat. Ja, ik heb hoop voor de kerken.

Dat gevoel, om je vrij te voelen, om te zijn wie je bent gun ik alle lhbt'ers. Dat ze zich niet opgesloten voelen, omdat ze in een hokje worden geplaatst. In deze periode twijfel ik soms nog steeds, maar ik voel dat God zegt dat het goed is en dat Hij van mij houdt. God is voor mij een vaag persoon; je weet niet altijd welke kant Hij met je op wilt gaan. Ik heb niet echt een godsbeeld. Ik voel dat Hij lief is en een rode draad in mijn leven is. "Hoe rot het ook gaat, Hij is er". Soms zit ik in het bos en dan voel ik Hem; Hij is er.

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recente berichten

16 Oct 2019

Please reload

Vind je een reactie ongepast?
 
Meld het!

Stichting Wijdekerk

info@wijdekerk.nl

KvK : 70255547

IBAN : NL14 BUNQ 2205 8874 83

RSIN : 858217946

Proclaimer

Wij vinden het belangrijk dat iedereen zijn/haar verhaal hier kan delen. Dit staat los van de mening van het team over de inhoud. Het is niet aan ons om te oordelen maar om, in navolging van Jezus Christus, elkaar in liefde te aanvaarden. 

 

Auteurs zijn altijd zelf verantwoordelijk voor de inhoud van hun verhaal. Wij als team doen ons uiterste best correcte en authentieke bijdragen op deze website te plaatsen. Als je onjuistheden en/of fouten constateert, dan verzoeken wij je dit bij ons te melden via het contactformulier. Wij zullen deze dan zo snel mogelijk herstellen.

Privacyverklaring

Wij gaan vertrouwelijk om met alle informatie die je ons geeft. Persoons- of adresgegevens gebruiken wij alleen voor het doel waarvoor je ze hebt verstrekt.  Zie hier voor onze volledige privacyverklaring.