Uit de kast in de kerk - deel 4

14 Oct 2017

Ik kreeg een relatie met Alanga en kreeg daarbij ook het vuur in me branden om te strijden voor homoseksualiteit binnen de kerk. Ik had opgevangen dat een buitenlandse spreker in een dienst had gezegd dat homoseksualiteit een zonde is. Het meisje dat het me vertelde zei ook dat de hele zaal stil viel. Volgens haar zaten er vele LHBT jongeren in de zaal die met stomheid geslagen waren. Dit was de eerste keer dat ik hoorde dat iets dergelijks werd vermeld tijdens de dienst. Ik wilde opkomen voor mezelf en voor ieder ander, die er wellicht profijt van zou kunnen hebben.


In gesprek met de vrouw van de pastoor

Om me verder te ontwikkelen wilde ik veranderen van team. Het team dat ik voor ogen had werd geleid door de vrouw van de pastoor. Het leek me goed om onze relatie met haar te bespreken. Alanga en ik keken niet naar het gesprek uit, maar we voelden dat we dit moesten doen. Er waren meerdere mensen bij het gesprek aanwezig. We vertelden ze, dat we gevoelens voor elkaar hebben en dat God wilde dat we een relatie met elkaar aangingen. We kregen te horen dat dit niet kan. Het zou niet zo kunnen zijn dat God dit voor ons wil. De vrouw van de pastoor gaf aan dat God zichzelf nooit tegen kan spreken. Ze gaf aan dat alles gecheckt moet worden in de Bijbel. Ze waren ervan overtuigd dat we niet met God spraken. Voor hun is het waarheid dat wij ons laten leiden door demonen. Dit kwam hard aan. Ik weet niet wat ik had verwacht, maar dit niet.

 

Ergens hoopte ik dat het wel iets zou betekenen dat God dit tegen ons had gezegd. Toen we erna met z’n allen gingen bidden merkte ik dat er iets veranderde. Er werd gevraagd dat we alleen nog maar naar Gods stem zouden luisteren. In het gebed vroegen ze ook, dat alles wat van demonen kwam bij ons werd weggehaald. Het was lief bedoeld, maar het voelde alsof ze onze liefde probeerden weg te bidden. Dat was geen fijn gevoel. Ik had wel eens gehoord dat dit gebeurde, maar het zelf meemaken was onwerkelijk. In mijn oude team had ik dergelijke reacties niet gekregen. Daarin zaten mensen die me begrepen. Meerderen gaven aan dat het heel duidelijk is, wanneer God tot je spreekt. ‘Daarin kun je je niet vergissen’, zei iemand. Ook hoorde ik dat het biologisch gezien heel logisch is dat men op hetzelfde geslacht valt. Het deed me goed om dat te horen. Het ‘weg bidden’ gebeurde ook in een andere connectgroep. Ik kon het ze niet kwalijk nemen, want dit is wat zij geloven. Ze bleven warm naar ons. Dat deed me goed. Toch deed het me pijn dat ze dachten dat ik met de duivel sprak. Ik voelde me afgewezen. Ik was boos en verdrietig. Het raakte me veel meer dan ik dacht, dat ze ervan uitgingen dat ik in zonde leef. Ik had het gevoel dat ik niet meer mezelf kon zijn. Ik voelde me niet meer veilig. Tijdens de diensten ervoer ik niet meer het warme bad van voorheen. Ik had het gevoel dat we met andere ogen werden bekeken. Ik was hevig teleurgesteld en ik koos ervoor overal te stoppen. Ik wist dat homo’s welkom zijn binnen Hillsong, maar dat ze geen leidinggevende positie mogen bekleden. Dat ambieerde ik niet, maar ik vond het wel vreemd. Toen ik een relatie kreeg kon ik de impact ervan pas echt voelen. Toen merkte ik dat Hillsong niet achter de homoseksuele levensstijl staat. Brian Houston, de senior pastor van alle Hillsong kerken schreef een blog hierover. Meerdere leiders, inclusief de vrouw van de pastoor vroegen ons om te blijven komen. Dat vond ik heel lief, maar ik kon het gewoon niet. Het heeft me veel tijd gekost het een plek te geven.

 

God blijft mijn weg.

 ‘Gij zult de Here, uw God, liefhebben met geheel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw verstand.’ Dit is het grote en eerste gebod. Het tweede, daaraan gelijk, is: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf. Aan deze twee geboden hangt de ganse wet en de profeten’ (Matteüs 22:36-40). 

Met deze twee geboden start ik mijn gebed vaak. Hoe kan ik boos zijn op anderen en niet boos zijn op mezelf? Het is altijd een spiegel. Net zo goed als zij homoseksualiteit in mij afkeuren, keurde ik het af dat zij het niet omarmen. Alleen God oordeelt. Ik geloof dat we allemaal een andere missie hebben. We hebben allemaal een andere relatie met God. Wat Hij wil voor mij is niet wat Hij wil voor een ander. Daarom heb ik het kunnen loslaten. Vergeven! Jezus is voor ons gestorven aan het kruis. Hij kent volledige genade. Dat wil ik ook voor mezelf en voor iedereen om me heen. Het is een keuze. God houdt mijn hand vast. Aan Hem behoort alle eer. Natuurlijk moet ik er hard voor werken, maar ik werk graag voor God. Dat is wat ik hier kom doen op aarde. Ik laat Hem mijn hart mooier en puurder maken. Zo kan ik me beter inzetten voor een betere wereld. Op de manier die God voor mij voor ogen heeft.

 

Erkenning van God

Uit de situaties in kerk heb ik enorm veel geleerd. Het was pijnlijk en moeilijk om mijn churchfamily te verliezen. Ondertussen had ik geen aansluiting meer met mijn vrienden. Ik voelde me redelijk verloren en alleen. Het voordeel van dergelijke situaties is dat God dichterbij komt. Met God kom ik overal doorheen. Daarbij gebeurt niets zomaar. Ik heb geleerd dat God erkenning geeft. God weet wat ik denk en voel. Hij weet hoe vaak ik met Hem bezig ben, met Hem in gesprek ben. Dat hoef ik niet te bewijzen. Yahshuah (Jezus) heeft me nederig gemaakt. Hij heeft me geleerd dankbaar te zijn. Ook in deze situatie. Hij heeft me geleerd te vergeven en anderen te danken voor de les die ze me hebben gegeven. Erkenning zoek ik alleen bij Hem.

 

Op zoek naar een nieuwe kerk

Ik neem niemand iets kwalijk, ik ben niet perfect en de kerk ook niet. Ik heb geen spijt van mijn tijd bij Hillsong. Ik kan inmiddels weer zien hoeveel mooie dingen er waren. Ik heb nog steeds fijne contacten met sommige mensen daar. Ik ben ook niet meer boos. Lange tijd heb ik erover getwijfeld om terug te gaan. Momenteel vind ik het liefdevol naar mezelf, om me niet te begeven in een groep die denkt dat ik in zonde leef. Gelukkig voel ik wel liefde voor iedereen daar. Na mijn verstrek bij Hillsong volgde een periode waarin ik meerdere kerken heb bezocht. Ik was op zoek naar dezelfde beleving die ik vond bij Hillsong. Daarnaast ben ik op zoek naar verdieping, vrijheid, expressiviteit en veiligheid. Mijn zoektocht duurt nog voort.

Dit is het vierde en laatste deel van het verhaal van Ariel Faith. Lees ook deel 1, deel 2 en deel 3.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recente berichten
Please reload

Vind je een reactie ongepast?
 
Meld het!

Stichting Wijdekerk

info@wijdekerk.nl

KvK : 70255547

IBAN : NL14 BUNQ 2205 8874 83

RSIN : 858217946

Proclaimer

Wij vinden het belangrijk dat iedereen zijn/haar verhaal hier kan delen. Dit staat los van de mening van het team over de inhoud. Het is niet aan ons om te oordelen maar om, in navolging van Jezus Christus, elkaar in liefde te aanvaarden. 

 

Auteurs zijn altijd zelf verantwoordelijk voor de inhoud van hun verhaal. Wij als team doen ons uiterste best correcte en authentieke bijdragen op deze website te plaatsen. Als je onjuistheden en/of fouten constateert, dan verzoeken wij je dit bij ons te melden via het contactformulier. Wij zullen deze dan zo snel mogelijk herstellen.

Privacyverklaring

Wij gaan vertrouwelijk om met alle informatie die je ons geeft. Persoons- of adresgegevens gebruiken wij alleen voor het doel waarvoor je ze hebt verstrekt.  Zie hier voor onze volledige privacyverklaring.