Uit de kast in de kerk - deel 3

13 Oct 2017

Mijn band met Jezus werd steeds sterker. In het begin ging ik nog vaak naar links, als Hij me vroeg naar rechts te gaan. In december 2015 had Hij me voldoende overtuigd door het elke keer bij het rechte eind te hebben. Sindsdien luister ik naar wat Hij wil voor mij. Jesus, let your will be done! Toen Hij me vroeg om naar de kerk te gaan, deed ik dat. Ik had al jaren eerder de behoefte om eens in een kerk te kijken. Mijn ervaringen tot dan toe waren niet positief. Ik was in een aantal kerken geweest die ik als behoorlijk stijf had ervaren. Ik zou me eerder thuis voelen in een levendige kerk. Ik koos voor Hillsong in Amsterdam in de Escape op het Rembrandtplein. Twee vrienden waren er positief over. Het sprak me aan dat er jongeren kwamen en dat er gedanst werd. De eerste keer dat ik in de kerk kwam moest ik huilen. Ik voelde Jezus en ik realiseerde me hoe echt Hij is. Er waren meer mensen die Hem kenden en een persoonlijke relatie met Hem hebben. Ik was niet gek. Dat was namelijk wel het gevoel dat ik soms kreeg als ik met ongelovigen sprak. Er werd gesproken over de levende God die ik zo dichtbij ervaar. Er stroomde een immense golf van dankbaarheid door me heen dat Hij in mijn leven is.

 

In gesprek met de pastoor

Tegelijkertijd voelde ik mijn spieren verstijven tijdens mijn eerste bezoek aan Hillsong. Ik identificeerde me nog steeds als bi. Dat ik single was maakte voor mij geen verschil. Voordat ik besloot vaker te komen wilde ik in gesprek gaan met de pastoor. Op de deur van de kerk stond: Come as you are. Maar was ik echt welkom? Het gesprek met de pastoor was voor mij een beetje onwennig. Ik probeerde de weg te beschrijven die ik had afgelegd. Ik vond hem benaderbaar en dat ervoer ik als prettig. Hij vertelde dat hij atheïst was geweest en via new age pas op latere leeftijd tot geloof was gekomen. Die herkenning vond ik fijn, omdat ik veel overeenkomsten zie tussen wat ik in boeken leerde en wat ik nu van God leer. De pastoor waarschuwde me dat het grote verschil is dat ze binnen veel stromingen God niet erkennen. Daarin heeft hij volkomen gelijk. Zonder Gods leiding wordt in mijn ogen de kern van alles gemist. Over mijn biseksualiteit zei hij dat het niet 'Gods best way' was. Ik begreep niet echt wat hij bedoelde, al klonk het op dat moment niet naar. Mensen hadden me al gewaarschuwd voor het standpunt van de kerk. Het ging mij erom dat ik me welkom voelde en mezelf kon zijn. Ik sprak ook mijn twijfels uit of een redelijk extraverte persoonlijkheid als ik wel binnen de kerkgemeenschap paste. Hij zei dat iedereen anders is en dat ik mezelf kon zijn. Ook voegde hij toe dat hij van alle gays houdt en dat ik welkom ben. Hij vertelde me dat God van iedereen houdt. Hier moest ik het even mee doen. Ik besloot het te parkeren. Wat zwaar woog was hoe ik genoot van het praisen van God tijdens de dienst. Daar verlangde ik naar terug.

 

Actief in de kerk 

Na het gesprek met de pastoor begon ik elke zondag naar de kerk te gaan. Soms gingen mijn gelovige vrienden mee, maar meestal ging ik alleen. Vaak pakte ik meerdere diensten want ik kon er geen genoeg van krijgen. Ik kon me volledig overgeven tijdens het praisen. Het was voor mij een nieuwe ervaring om God te danken terwijl ik kon dansen en zingen. Ik ging soms net zo los als vroeger, toen ik uitging in de Escape. Het verschil was dat ik nu Gods aanwezigheid ervoer. Tijdens de dienst was Hij in mij aan het werk. Ik voelde zijn liefde, zijn leiding, zijn kracht. Hij sprak tot me. Of dat nu was via de sermon, de liedjes of rechtstreeks. De inzichten die Hij me gaf waren helder en zorgden ervoor dat mijn hart puurder werd. Het voelde goed om meer betrokken te zijn in de kerk. Ik besloot om alleen naar een connectgroep te gaan. Het was vreemd om de verschuiving in mij te constateren. Ik verkoos een avond bidden en over God praten, boven met vrienden chillen in het park. Het deed me goed om met elkaar te bidden, maar ik miste mijn vrienden. Een aantal gingen wel een keer mee, maar ze konden er niets mee. Er was één atheïstische vriendin die meeging en die het wel leuk vond. Ik werd er heel blij van om met Alanga in de kerk te zijn. Het duurde echter nog een tijd voor ze vaker kwam. Toen ze besloot om regelmatig te komen kon ik mijn geluk niet op. Ook zij stortte zich nu vol op de kerk. Inmiddels was ik betrokken in teams en connectgroepen. Er waren vele initiatieven vanuit de kerk waar ik achterstond en me voor inzette. Het deed me goed om hulpbehoevenden in de samenleving te helpen. Alanga en ik gingen nu samen naar de dienst en trokken veel samen op. We groeiden samen sneller en spraken de hele dag over God. We kregen er beide veel energie van. In sommige teams en connectgroepen zaten we samen. We waren redelijk onafscheidelijk, maar leerden ook apart mensen kennen in de kerk. We genoten ontzettend van deze nieuwe ervaring vol liefde en licht. We werden beide volledig opgenomen in ‘the churchfamily’. Ik wist niet dat zoiets bestond. Het was zo fijn, zo warm, zo gezellig. Hier kon ik mijn liefde voor God kwijt en samen gingen we dieper. Of dat nu bij mensen thuis was, in de kroeg na de dienst of op het gras voor de kerk. Iedereen was betrokken.  

 

Verliefd op mijn vriendin 

Alanga en ik werden na een aantal jaar vriendschap steeds closer. Dat waren we al, maar Gods liefde maakte ons intiemer. We merkten dat we vaker knuffelden en zachter en liefdevoller met elkaar omgingen. Het was voor ons beide geen optie om een relatie met elkaar aan te gaan. Ten eerste is ze de beste vriendin van mijn zusje. Ten tweede was ze hetero en ten derde stond ik niet te springen om weer een relatie aan te gaan. Verrassend genoeg dacht God hier anders over. Dat liet hij ons beide duidelijk merken. God staat voor ons op één en blijkbaar wilde Hij dat we elkaars geliefden werden. Alanga is ook erg sensitief en daardoor heeft zij ook een sterke band met God. Het was voor ons beide heel duidelijk dat God wilde dat we samenkwamen. Dat heeft Hij ons meerdere malen gezegd en dat bleef Hij herhalen. Gedachten of ideeën van demonen check ik altijd. Ik heb veel boeken gelezen over hoe je demonen kunt herkennen en hoe je je kunt beschermen. Ik weet wanneer een demon me probeert te verleiden en wanneer God tot me praat. Demonen zullen nooit toegeven dat Jezus de zoon is van God, of God zelf. Dat God dit echt voor ons wilde stond vast. Dat God wilde dat we samenkwamen was voor ons om meerdere redenen heel vreemd. Alanga zat nog in de kast en ik wilde geen vriendin, die dacht dat ze hetero was. Mijn zusje is voor ons beide belangrijk en onze banden met haar wilden we graag behouden. Daarnaast hadden we geen idee hoe we dat in de kerk gingen doen. Langzaamaan zetten we stapjes richting elkaar. Voor ons was het de eerste stap om dit bespreekbaar te maken in de kerk. We vonden dit beide heel eng, maar ik wilde mezelf zijn.

Dit is deel 3 van het verhaal van Ariel Faith. Lees ook deel 1, deel 2 en deel 4

Zoekwoorden:

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recente berichten

16 Oct 2019

Please reload

Vind je een reactie ongepast?
 
Meld het!

Stichting Wijdekerk

info@wijdekerk.nl

KvK : 70255547

IBAN : NL14 BUNQ 2205 8874 83

RSIN : 858217946

Proclaimer

Wij vinden het belangrijk dat iedereen zijn/haar verhaal hier kan delen. Dit staat los van de mening van het team over de inhoud. Het is niet aan ons om te oordelen maar om, in navolging van Jezus Christus, elkaar in liefde te aanvaarden. 

 

Auteurs zijn altijd zelf verantwoordelijk voor de inhoud van hun verhaal. Wij als team doen ons uiterste best correcte en authentieke bijdragen op deze website te plaatsen. Als je onjuistheden en/of fouten constateert, dan verzoeken wij je dit bij ons te melden via het contactformulier. Wij zullen deze dan zo snel mogelijk herstellen.

Privacyverklaring

Wij gaan vertrouwelijk om met alle informatie die je ons geeft. Persoons- of adresgegevens gebruiken wij alleen voor het doel waarvoor je ze hebt verstrekt.  Zie hier voor onze volledige privacyverklaring.