Er is geen wet die daar iets tegen heeft

Wie is Tara?

Ik ben Tara, 21 jaar en ik woon in een gezellig studentenhuis. Komend jaar ga ik beginnen aan de studie journalistiek aan de CHE en ik werk samen met 3 huisgenootjes in de metaalfabriek. Ik hou van reizen, ben gek op sneakers, verzot op de zon en het liefst ben ik de hele dag in de buurt van muziek. Naast een liefde voor sneakers heb ik een nog grotere liefde voor Janine, een lieve meid die ik met trots mijn vriendin mag noemen.

 

Je hebt nu een relatie. Hoe is dat voor jou?

Ik ben heel blij met mijn relatie met Janine. Vooral omdat we veel lol hebben en alles met elkaar kunnen delen. We hebben het gezellig, doen veel leuke dingen en zijn regelmatig bij elkaars families te vinden. We hebben allebei de droom om later veel te gaan reizen en laten daar stiekem nu af en toe al iets van in vervulling gaan.

Tot voorkort durfde ik in een nieuwe groep pas na een tijdje te vertellen dat Janine en ik een relatie hebben, omdat ik bang was voor negatieve reacties. Gelukkig durf ik dat inmiddels al vrij vlot. Janine is onderdeel van mijn leven en dat hoef ik niet te verzwijgen, daar mag ik trots op zijn.

 

Hoe wordt er gereageerd als mensen op straat zien dat jullie een relatie hebben?

Janine en ik lopen graag hand in hand en vaak is dat geen probleem, maar ik ervaar wel dat het altijd enigszins beladen voelt. Het voelt altijd als een soort mini-demonstratie. Zo van: “Kijk allemaal, twee meiden kunnen ook hand in hand lopen”. Terwijl ik dan eigenlijk voorbijga aan de daadwerkelijke reden dat we hand in hand lopen. ‘s Avonds laat als we door onze straat lopen, durf ik het soms niet. We worden weleens nageroepen en er stopt weleens iemand die vraagt of we lesbisch zijn. Daar heb ik persoonlijk niet zo’n probleem mee. Ik moet er eigenlijk wel om lachen. Maar soms kan het ook wat dreigend aanvoelen.

 

Hoe is het proces geweest voor jou rondom de acceptatie van je lesbisch-zijn?
Ik ben opgegroeid in een warm, liefdevol en gelovig gezin. Van jongs af aan zijn we meegenomen naar de kerk, waar we leerden over God, Jezus, de Heilige Geest en hun eindeloze liefde en acceptatie. Mijn ouders hebben ons (mijn twee broertjes, mijn zus en ik) in geweldig veel dingen laten zien wat liefde is. Een van de grootste voorbeelden hiervan is hun reactie op mijn coming-out. Zij, maar ook mijn broertjes en mijn zus, hebben geen seconde afbreuk gedaan aan wie ik ben. Ze hebben altijd achter me gestaan en laten me merken dat ze dat ook altijd zullen blijven doen. Daarnaast hebben zij en de kerk waar wij altijd heen zijn geweest, mij in woord en daad geleerd dat God oké is met mij en alle andere lhbt'ers.

 

Na het afronden van mijn middelbare school vertrok ik met een tas vol boeken en goede moed naar de Evangelische Hogeschool in Amersfoort. Hier zou ik een Basisjaar gaan volgen waarin vorming en ontwikkeling in geloof en persoonlijkheid centraal staan. Dit Basisjaar heb ik als een fantastisch jaar ervaren. De manier waarmee iedereen met elkaar omgaat is geweldig en de ontwikkeling die iedereen daar door mag maken is groots. Het is een veilige omgeving om aan jezelf en je geloof te werken. Ik heb er echt heel veel mogen leren en zou het jaar voor geen goud hebben willen missen.

 

Naast de vele positieve dingen is er ook een ding dat ik als lastig heb ervaren. Tijdens het Basisjaar werd er een hele week georganiseerd waarin het thema ‘relaties’ centraal stond: ‘de relatieweek’. Het viel me op dat er in alle lessen alleen gesproken werd over relaties tussen man en vrouw. Lhbt-relaties werden niet benoemd. Tot ergens aan het einde van de week de les aanbrak waarin een celibatair levende en overtuigde homo het toneel van de klas opstapte. Deze man werkt voor een stichting die voorlichting geeft op reformatorisch en evangelische scholen. Deze stichting komt op voor celibatair levende lhtb'ers.

 

Met klamme handjes zat ik daar tussen mijn twee goede vriendinnen in, vol spanning over wat er stond gebeuren. Ik zat op dat moment nog in de kast. De spreker voor in de klas gaf ons een les aan de hand van een boekje waarin meerdere vragen, teksten en voorbeelden waren opgesteld. Een van deze vragen is mij sterk bijgebleven. De vraag luidde: stel, iemand vertelt je dat hij homo is, hoeveel van de gedachte ‘homoseksualiteit is vies’ schiet er dan door je heen? Vervolgens kon iedereen in zijn of haar boekje een cijfer tussen de 0 en de 9 omcirkelen om de mate aan te geven waarin hij of zij dit vies zou vinden. Hierna las de spreker één voor één de getallen 0 tot en met 9 op, waarbij iedereen bij het door hem of haar omcirkelde nummer zijn of haar hand op kon steken. Daar zat ik dan. “0”.. Gelukkig, er gingen bij 0 wat handen omhoog! En daar ging het verder. Uiteindelijk kwam de spreker bij nummer 9 en kon ik goed zien wie homoseksualiteit vies vond. Hartelijk bedankt, dat wilde ik heel graag weten! Niet dus! Daar zat ik dan als lesbisch meisje, nog in de kast, en zag bij welk nummer mijn klasgenoten hun vinger opstaken. Zo wist ik hoe ze over mijn liefde en toekomstige seksualiteitsbeleving dachten. Ja, dat deed pijn.

 

Hoewel de spreker vast zijn best heeft gedaan om ook andere overtuigingen rondom dit thema te laten zien is hij daar naar mijn mening niet in geslaagd. Hij heeft ze benoemd, de andere overtuigingen, maar een onderbouwing kwam er niet aan te pas. Naar mijn mening heeft hij in deze les geen recht gedaan aan de lhbt’ers met een relatie en de lhbt’ers die open staan voor een relatie. Zo heeft hij bijvoorbeeld enkel Bijbelteksten opgelezen waaruit orthodox gelovigen concluderen dat homoseksualiteit niet mag. Los van het feit dat deze teksten door genoeg theologen een heel andere uitleg gekregen hebben, slaat hij hier opnieuw de plank mis door enkel teksten te laten horen die volgens hem tegen homoseksualiteit zouden zijn. Er zijn gelukkig genoeg steunende teksten in de Bijbel te vinden voor lhbt’ers met welke overtuiging dan ook. Helaas bleek hiervoor echter geen ruimte in het lesboekje.

 

Naast boosheid wist ook twijfel bij mij naar binnen te kruipen. Ik merkte dat alle ‘negatieve’ meningen en uitingen over homoseksualiteit mij aan het twijfelen maakten over alles wat ik hier ooit over had geleerd. Over hoe God naar me keek, naar mijn toekomstige relatie, maar ook over Zijn liefde voor mij. Ik bleek later niet de enige te zijn die door deze les in verwarring gebracht en gekwetst was.

 

Ik heb mijn ervaring in een brief gedeeld met de directrice van de school. Hiermee hoopte ik haar te laten weten wat er in mij omging en wat ik gevoeld had toen ik daar in dat grote lokaal had gezeten waarin dat oh zo persoonlijke thema besproken werd. Ik heb de directrice gevraagd of er in de toekomst ruimte zou mogen zijn voor een les waarin zowel een celibatair levende lhbt-spreker zou spreken, als een lhbt-spreker die kiest voor een leven met een relatie. Op deze manier kan er pas echt recht gedaan worden aan beide overtuigingen. En ik snap dat de Evangelische Hogeschool een bepaald standpunt heeft over dit thema. Maar dit kán en mág geen reden zijn voor de school om enkel dit standpunt te belichten en onderbouwen. Pas als beide kanten belicht en onderbouwd worden is iedereen in staat om een eigen mening en overtuiging op te bouwen. Naar waarheid. Pas dan wordt er recht gedaan aan iedereen. Pas dan levert een school leerlingen af die niet allemaal door eenzelfde pers gehaald zijn, maar leerlingen die in alle open- en eerlijkheid een oprechte kans hebben gehad om een eigen standpunt in te nemen.

 

Dit is naar mijn idee de enige manier die recht doet aan de jonge lhbt'ers op de EH, maar ook op alle andere christelijke, evangelische en reformatorische scholen. Jongeren zijn kwetsbaar op die leeftijd en vaak nog in de kast. Daarom hoop ik voor hen dat scholen zorgvuldig zijn en overtuigingen naast elkaar willen zetten. Ook inhoudelijk moet men goed kijken welke vragen in zo’n les oordeel in zich dragen, over wat er leeft in het hart van lhbt'ers.


Ik ben uit de kast gekomen aan het eind van het jaar op de EH. Eerder sprak ik al veel met mijn tutor over mijn gevoelens. Vlak voor de coming-out werd ik bemoedigd met gebed vanuit een paar docenten en na de coming-out kreeg ik veel positieve en steunende reacties van studenten en docenten. Na mijn mail aan de directrice heeft zij hier liefdevol op gereageerd. Ook heeft ze aangegeven hierover in gesprek te gaan op de Evangelische Hogeschool. Verder weet ik helaas niet hoe dit opgepakt is. 

 

“Mijn verlangen is dat iedere leerling die de EH of een andere evangelische of reformatorische school verlaat, sterk is in waar hij of zij in gelooft. Sterk doordat deze leerling alle kanten heeft onderzocht, alle argumenten heeft gehoord en over alle argumenten heeft mogen nadenken. Ook op het gebied van homoseksualiteit. Dat iedere leerling ook op dit gebied een eerlijke, doordachte en niet geprogrammeerde mening heeft kunnen en mogen vormen.”

 

Hoe ging dit verder voor jou na de twijfel?

Het is niet helemaal verkeerd geweest om aan het twijfelen gebracht te zijn, omdat ik nu wel zelf naar de antwoorden ben gaan zoeken die mijn omgeving mij voor deze les altijd al voorhield. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik een relatie mag aangaan met een vrouw. Dit onder andere door de Bijbeltekst van Galaten 5: 22-23. In deze tekst komt voor mij naar voren dat er geen wet is die de liefde veroordeelt. Ook mijn liefde niet, of die nou afwijkt van het ‘normale’, of niet. Ook deze vorm van liefde is door God gegeven en wie ben ik om daar afbreuk aan te doen.

 

Een tijdje later bezochten we met een groot deel van de EH de pinksterconferentie Opwekking waar God me opnieuw een bevestiging gaf. Na een geweldig mooie dienst bijgewoond te hebben, droomde ik ’s nachts dat ik met vrienden en familie op een groot open veld stond. We stonden daar en keken omhoog. Toen brak de hemel open en kwam er (zoals de zon in een straal door de wolken kan breken) een grote regenboog van de hemel naar beneden. Maar het bleef niet bij één regenboog, ook een tweede en een derde kwam uit de hemel naar beneden. Toen ik de volgende ochtend wakker werd voelde ik zo een geweldige rust over me heen komen. Het was alsof God zei: ``Het is goed, Tara, het is goed.” Sindsdien voelt het ook echt goed en weet ik dat ik mag leven zoals ik ben, gemaakt door God, ik ben oké.

 

Wat zou je andere leerlingen mee willen geven?

Als je zelf nog in de kast zit en je zou een les volgen als de les die ik heb gevolgd, dan raad ik je aan om mensen op te zoeken die achter jouw overtuiging staan. Er kan een hoop gezegd worden door anderen, opbouwende dingen, maar ook kwetsende dingen. Uit welke omgeving van meningen je ook komt, weet dat er altijd mensen zijn die achter je staan. Mijn advies: zoek ze op. Desnoods anoniem, maar zorg dat het metertje in je niet alleen maar gevoed wordt met afkeuring. Vul jezelf met positieve meningen en bedenk je vooral dat God vol liefde zit. Wat anderen je soms ook proberen voor te houden aan teksten en andere dingen die afbreuk kunnen doen aan jouw idee over Gods liefde voor jou. Ik wens je toe dat je zelf kan onderzoeken welke weg jij kan gaan met God en dat je jezelf ook die vrijheid gunt. En dat, zodra er vragen worden gesteld waarin een mening zit over jouw liefde, je je beseft dat dit niet de mening van God hoeft te zijn. En als je stevig genoeg in je schoenen staat en back-up hebt van wat mensen om je heen dan zou ik je uit willen dagen om het niet stilletjes te accepteren als je negativiteit over je heen krijgt als het gaat om dit thema. Je mag het best laten weten als jij je gekwetst voelt. Als mensen horen wat een les of een discussie met je doet zullen zij zich misschien gaan beseffen dat het ook anders kan. Misschien mag je ze zelfs wijzen op Galaten 5:22-23:

Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Er is geen wet die daar iets tegen heeft.

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recente berichten

16 Oct 2019

Please reload

Vind je een reactie ongepast?
 
Meld het!

Stichting Wijdekerk

info@wijdekerk.nl

KvK : 70255547

IBAN : NL14 BUNQ 2205 8874 83

RSIN : 858217946

Proclaimer

Wij vinden het belangrijk dat iedereen zijn/haar verhaal hier kan delen. Dit staat los van de mening van het team over de inhoud. Het is niet aan ons om te oordelen maar om, in navolging van Jezus Christus, elkaar in liefde te aanvaarden. 

 

Auteurs zijn altijd zelf verantwoordelijk voor de inhoud van hun verhaal. Wij als team doen ons uiterste best correcte en authentieke bijdragen op deze website te plaatsen. Als je onjuistheden en/of fouten constateert, dan verzoeken wij je dit bij ons te melden via het contactformulier. Wij zullen deze dan zo snel mogelijk herstellen.

Privacyverklaring

Wij gaan vertrouwelijk om met alle informatie die je ons geeft. Persoons- of adresgegevens gebruiken wij alleen voor het doel waarvoor je ze hebt verstrekt.  Zie hier voor onze volledige privacyverklaring.