‘Hij/zij worstelt met gevoelens voor mensen van hetzelfde geslacht.’

Deze uitspraak had ik nog nooit gehoord voordat ik in een kerk ging werken. Eigenlijk hoor ik dit nog steeds zelden buiten de kerk en kerkmensen om. Degenen die dit over anderen zeggen, zijn bijna altijd christenen. Zonder een tweede keer na te denken, stoppen ze anderen met deze woorden in een hokje.

Voor de  meeste LHBTQ’ers die ik de afgelopen twintig jaar in de kerk heb ontmoet, zijn de grootste ‘worstelingen’ die ze ervaren de haat, veroordeling, afwijzing en isolatie door christenen. Vaak door hun familie, goede vrienden en kerkgemeente. Het grootste innerlijke conflict waar ze mee te maken hebben, gaat uiteindelijk over of ze ofwel een oprechte verschoppeling of een welkome leugenaar in de kerk willen zijn. Ze beseffen dat ze erbij kunnen horen – maar dat het hen hun oprechtheid zal kosten.

Wat voor innerlijke strijd een man of vrouw ook ervaart, het gaat bijna altijd over wat er zou gebeuren als hun genderidentiteit of seksuele geaardheid bekend zou worden. Ze worstelen niet zozeer met hun eigen waarheid, maar met de angst voor wat anderen hen misschien aandoen als ze er open over zijn.

Veel christenen gebruiken de uitdrukking ‘worstelen met gevoelens voor hetzelfde geslacht’ als een self-fulfilling prophecy voor de LHBTQ-gemeenschap.

 

Ze spreken deze woorden uit, terwijl ze tegelijkertijd een cultuur creëren die openlijk vijandig is tegen LHBTQ’ers. Ze gebruiken hatelijke taal, geven opruiende preken en veroordelen hen tot de verdoemenis. Ze steunen politici en wetgeving die het specifiek op deze mannen, vrouwen en hun families gemunt hebben. Ze zetten vraagtekens bij hun motieven en vallen hun menselijkheid en karakter aan. Ze maken het voor deze mannen en vrouwen bijna onmogelijk om zich geliefd en welkom te voelen in hun midden – en hebben dan het lef om hun depressiviteit, wanhoop en afwijzing van religie te wijten aan een innerlijke strijd met ‘Gods natuurlijke orde’.

Nee, deze LHBTQ’ers strijden tegen angstige gelovigen door wie ze slecht behandeld worden,  en die doen alsof Jezus dit van ze vraagt. Ze worstelen niet zozeer met zichzelf, zelfs niet met God – maar met de mensen van God.

Homofobe christenen willen wanhopig graag geloven dat LHBTQ’ers met zichzelf worstelen. Anders zouden ze namelijk schuld moeten bekennen aan het feit dat LHBTQ-jeugdigen 4 tot 6 keer meer kans lopen om een zelfmoordpoging te doen dan hun leeftijdsgenoten.
Ze zouden anders misschien moeten beseffen hoeveel geweld de kerk mensen aandoet en heeft aangedaan, simpelweg om hun genderidentiteit of seksuele geaardheid – en ze zouden moeten toegeven dat niets daarin Jezus weerspiegelt.

Wat als christenen hun standpunt over de ‘innerlijke strijd’ zouden loslaten? Dan zouden ze misschien moeten toegeven dat therapie om iemands genderidentiteit of geaardheid te veranderen, iemand alleen verandert in een minder authentieke, open en vreugdige versie van zichzelf. Iemand die zijn gedrag leert aanpassen om uitsluiting te voorkomen en geaccepteerd te worden.

 

Ik wil zeker niet voor LHBTQ’ers spreken, en ik verwelkom hun persoonlijke verhalen en inzichten. Ik zou de zaken verkeerd kunnen begrijpen. Maar als kerkelijke wil ik mensen aanmoedigen om de meest authentieke versie van zichzelf te zijn. Ik heb zelden of nooit iemand ontmoet die geen vreugde en licht heeft gevonden nadat hij of zij was bevrijd van de druk van een god die ze zogenaamd haatte, en van christenen die ze terroriseerden. De worsteling die dan nog overblijft, is meestal die met de stemmen die ze in hun achterhoofd horen over Gods walging van hen en over hun eeuwige verdoemenis.

Eenmaal vrijgemaakt van het schuldgevoel dat ze hadden verworven door familieleden, kerkelijken en vreemdelingen die zeiden namens Jezus te spreken, kunnen ze ademhalen, zich geliefd voelen en eindelijk leven. Velen vinden Jezus hierbij.

Meer christenen moeten stoppen LHBTQ’ers te vertellen wat hun verhalen zijn, wat hun strijd is en hoe hun hart werkt – en echt naar ze gaan luisteren. Als ze dat doen, zullen hun cliché-uitspraken veel moeilijker rond te strooien zijn en zullen ze hun eigen daden nauwkeuriger onder de loep moeten nemen.

 

Dit is niet moeilijk te begrijpen: als iemand je zou vertellen dat je genderidentiteit en je seksuele geaardheid reden waren om je naar de hel te sturen, uit je kerk en uit je familie te schoppen; als men je vanaf je geboorte zou vertellen dat God een hekel aan je had om wie je was en hoe je liefhad, zou jij vast ook ‘worstelen’.

John Pavlovitz is pastoor in de North Raleigh Community Church in North Carolina. Hij schrijft op zijn blog over dingen die hij belangrijk vindt. Hij zet zich in voor gelijke rechten en diversiteit. Later dit jaar verschijnt zijn eerste boek. 

 

Dit artikel is een vertaling van No, Christian—People are Not “Struggling With Same-Sex Attraction”

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recente berichten

16 Oct 2019

Please reload

Vind je een reactie ongepast?
 
Meld het!

Stichting Wijdekerk

info@wijdekerk.nl

KvK : 70255547

IBAN : NL14 BUNQ 2205 8874 83

RSIN : 858217946

Proclaimer

Wij vinden het belangrijk dat iedereen zijn/haar verhaal hier kan delen. Dit staat los van de mening van het team over de inhoud. Het is niet aan ons om te oordelen maar om, in navolging van Jezus Christus, elkaar in liefde te aanvaarden. 

 

Auteurs zijn altijd zelf verantwoordelijk voor de inhoud van hun verhaal. Wij als team doen ons uiterste best correcte en authentieke bijdragen op deze website te plaatsen. Als je onjuistheden en/of fouten constateert, dan verzoeken wij je dit bij ons te melden via het contactformulier. Wij zullen deze dan zo snel mogelijk herstellen.

Privacyverklaring

Wij gaan vertrouwelijk om met alle informatie die je ons geeft. Persoons- of adresgegevens gebruiken wij alleen voor het doel waarvoor je ze hebt verstrekt.  Zie hier voor onze volledige privacyverklaring.